Bölüm 2 — Şimdi başka bir acıyla dağlanıyordu yürekler…

Şimdi başka bir acıyla dağlanıyordu yürekler ve o acı içerisinde gözyaşı döküyordu eş dost, akraba ve insanlık… Ve bu toplumda kadın olmanın bedeliydi akıttıkları gözyaşı. Yine bir erkeğin vicdanında kadına biçilen sondu gözlerden akan her damla. Çorak gönüllere düşen bu aşk tohumu, sadece ölüm getirmişti Suluca’ya. Yine vicdan yoksulu bir gönül, ölüm saçarak çare aramıştı kendine. Acıya boğmuştu her yanı, o dertli yüreklere dert ekerek. Masumiyete, dilsiz cellat olmuştu yine biri… Kâbus, gecenin karanlığını fırsat bilmiş; Saplamıştı hançerini şafağın bağrına… Hoyrat eli, bir gülü yine dalından yolmuş, bahara hasret koymuştu… Bir kuzu kör bıçağın altında yine canından olmuştu…