Bölüm 1 — Çorak Gönüllerde Aşk ölüm getirir gülüm…

Çorak gönüllerde aşk ölüm getirir gülüm.
Toprağa düşen bir damla gözyaşı, bir avuç inci misali
Ziyan olur gider o gönüle düşen aşk.
Kıymetini bilmez yârinin; incinir, incitir…
Muhabbetten demini almayınca da çiğ kalır özü.
Ve ziyan olur gider o gönüle düşen aşk.
Hele bir sor ehline, bu âlemde ölüm müdür aşkın karşılığı?
Yoksa zulüm mü?
Mizan eylese bulunmaz hâl ehlinin nazarında bu sevdanın kıymeti.
Hâlden bilmeyen ne bilsin aşkı ne bilsin sevdayı?
Herkesin dilinde susuz toprak diye anılır çorak gönül.
Arif olan bilir, o gönül yeşertmez o tohumu.
Sarıp sarmalar; kör eder, kul eder âdemoğlunu.
Ve ziyan olur gider o gönüle düşen aşk.
Leyla utanır, Mecnun utanır, çöl utanır…
Âleme sultan olsa nafile
Göz görür, gönül söyler de dil utanır.
Ve ziyan olur gider, o gönüle düşen aşk.
Çünkü sonu zulümdür…
Sonu ölüm!