Gitme!…

GİTME!…

Nefessiz yaşayamaz ki insan.
Sen nefesimsin, gitme!
Gonca güller solar susuzluktan yokluğunda.
Zifiri karanlık boğar geceyi.
Şafaklar utanır güneşin battığına.
Tekrar doğacağına şahit tutar Ay’ı.
Yeminler eder en kutsalının üzerine, gitme!
Gel, kelebeğin ömrüne sığdırma sevdamı.
Bak, uçurumun kenarındayım şimdi, gözlerim bağlı.
Ayrılık yaftası asılı boynumda.
Sensizlik kabusumdur;
iter beni dipsiz kuyulara, gitme!
Azrail fısıldar kulağıma yokluğunu.
Bilmez ki insanlar yalnız ölmez.
Yüreğindekileri de götürür öteki âleme.
Belki de yalnızlık ölümdür, ecelse bahane.
Hasretimsin sen, buna ne çare…

Gitme!…